من و خرمالوهای درخت گیلاس...

دستم را بر پلک های بسته ام می فشارم

به یاد لذت هایی که لرزان  لرزان

در این خرابه ی تنهایی 

خفه کردم به خاطرت

دریغا که تو و همدستان پاکَت آن روز

در می گساری های شبانه ی عرش

با حوریان کنیز همخوابگی می کردید...

-ما زمینیان چه احمقانه  تو را در بین کتف ها و دنده هایمان گنجاندیم-

به خون خواهی تمام عید هایی که گذشت

من و خرمالو های درخت گیلاس دیگر نمی پرستیمت

گناه ما از ازل این بود که این مترسک تهی را آدم انگاشتیم...

امیر بهادر طاهری

یکشنبه 21 آذر 89

ساعت 12:17 شب