آه،راه،مقصد

آه

شب رسید و من

در نفرت سیمای چـِـرکینـَـش مـُـردَم

و دریغ از سوزِ زخمه ای ناچیز

بر هاله ی رحمانیِ دلِ خدایِ بی حوصله

و هم کیشان بر گزیده اش؛

هـَـلا...

من هَماره هـُـشیوارَم

من مقصد طلوعی ام

از اهورایی خود بَر ساخته ...

که از حنجره اش نور می چـِکد

و شبها با دو بالِ صورتی

بر گونه های خیس تو شَتـَـک می زند...

امیر بهادر طاهری

جمعه پنجم فروردین هزار و سیصد و نود

ساعت چهار و شش دقیقه ی بامداد