بوسه ای فروخورده...

ای فیروزه نهاد،

این نفسِ خفته در نایِ مسدودم؛

بوسه ای است...

بوسه ای است فرو خورده...

بوسه ای است که قبل از مرگِ خواب هایم فروخوردم....

قبل از این

من و تو خواب بودیم
پیش ماهی های عید

در اعماق حوض یخ زده ی بی بی....

آه ،
 بیدارکه شدم،مُردَم....

رفیق؛                     

این تن مرده

نه با شراب مسح خواهد شد

 نه با گریه های مادرم....

بلکه این مرده تنها با

فحاشی های  دیوان ژولیده

در تاریکی های انتهای غاری ترسناک

دفن خواهد شد....

                                                                                            امیر بهادر طاهری

                                                                                                                          15/1/1389

                                                                                                                           pm 7:04